دوتامون

نمیدونم چی بگم.واقعا نمیدونم.چرا؟کجای کارم اشتباه بود؟

همه چی خوب بود.چرا اینطوری شد؟

این سوالیه که هر روز و هر لحظه از خودم می پرسم.

بی جواب مونده.فکر نکنم تا آخر عمرم جوابی براش پیدا کنم.

تنها چیزی که برام باقی میمونه:حسرت, درد, خاطراته خوشی که با یادشون غمگین و غمگین تر میشم.

چطور می تونم جزئی از خودم رو فراموش کنم؟نه!امکان نداره.تو قسمتی از زندگیه من شدی,بهتر اینه که بگم تو قسمتی از منی!!!چطوری با این کنار بیام؟؟؟

موندم تو چطور تونستی؟؟؟به همین راحتی؟رفتی؟؟؟واقعا؟؟؟

کاش منم بلد بودم!!!

کاش قبل رفتنت به منم یاد می دادی!!!